Baksýn

Um daginn er ég varð 23 ára tók ég mér tíma til að líta yfir farinn veg. Er ég þar sem ég hélt að ég yrði þegar ég var 14 ára? Svarið er auðveldlega nei. Á þeim tíma var allt einfaldara, maður átti að fara í menntaskóla og síðan í háskóla og verða eitthvað merkilegt. Maður hafði ekki áhyggjur af því að það myndi ekki takast.

Ég fór sem sem sagt að velta því fyrir mér hvað ég hefði gert síðustu 23 árin.

Ég aðhafðist nú ekkert rosalega merkilegt fyrstu 10 árin, barði reyndar Dóra Skarp í hausinn á leikskóla (man ekki eftir því en þessi tími er frekar þokukenndur) og ég njósnaði um Láru Bettý og Örnu Lind með Hákoni og Atla á Engi. Ég kynnist fóki á þessum tíma sem enn eru góðir vinir mínir og verða vonandi um ókomin ár. Ég man eftir að taka upp útvarpsþætti og sjónvarpsþætti með Ingvari þegar við vorum yngri, útvarpsþættina endurtókum við á menntaskólaárunum og ég er viss um að við eigum eftir að gera það í þriðja sinn.

Þegar ég var 13 ára flæddi vinnuaflið faðir minn með fjölskylduna til Mexikó. Það var bæði gaman og leiðinlegt. Ég var erfiður á þessum tíma, aðlagaðist ekki skólanum og neitaði að fara í hann (ég veit, þrjóskur), en það var gaman að búa í öðru landi, stundum.

Ég kom heim 15 cm stærri en ég fór og loðinn á öllum stöðum í þokkabót.

Efri bekki grunnskólans voru skemmtilegir, það var alltaf mikið að gera. Ég fór á flest dískótek í jakkafötum og dansaði við tvo aðra drengi af miklum móð. Á þessum tíma kynntist ég myndbandsupptökuvél af alvöru í fyrsta skipti og hef reynt að nota hana óspart síðan.

Á vormánuðum 10. bekkjar kýssti ég stelpu í fyrsta skipti almennilega. Hún varð í kjölfarið fyrsta kærastan mín. Sú sjóferð endaði fljótlega með strandi en út úr því sambandi græddi ég eina af mínum bestu vinkonum.

Menntaskólaárin voru frábær, og ég horfi öfundaraugum til litla bróður sem er á fullu í menntó nuna. Í MÍ kynntist ég ennþá fleiri persónum sem munu hafa áhrif á mig um ókomna tíð.

Mér tókst að útskrifast sem var markiðið en ég græddi svo miklu meira en stúdentspróf.

Á þessum árum gerðist ýmislegt í fyrsta skipti, ég datt í það, svaf hjá, féll á prófi, steig á leiksvið, sá um gallerý, vann stuttmyndakeppni og náði mér í aðra kærustu, að þessu sinni náði sjóferðin yfir nokkrar vertíðar.

Það sem hafði kannski mest áhrif á mig var þáttaka mín í söngleiknum Gretti. Það er án efa eitt það allra skemmtilegasta sem ég hef tekið þátt í. Ég hafði einu sinni sungið opinberlega áður og það var lokalag í leikritinu Að eilífu þegar ég var í 3. bekk. Sá söngur var ekki mikið til að tala um. En í Gretti átti ég að syngja 5 lög. Ég man ennþá hræðsluna þegar ég hlustaði á lögin í fyrsta skipti. Og svipurinn á Ingvari var ekki hughreystandi þegar ég söng þau fyrst

En með þrotlausum æfingum og stuðningi frá Ingvari og Bjössa tókst þetta ágætlega, sama hvað Hlynur segir.

Nú er svo komið að ég er komin á fullt í söngnám hjá TÍ og er í karlakórnum Erni, komin með söngbakteríuna.

En nóg um skólaárin, vinnurnar mínar eiga ríkan þátt í því hvernig ég er.

Lengi vel vann ég hjá Netagerða Vestfjarða sem púki. Þar unnu og vinna enn margir skrautlegir karakterar og góðir menn sem ´lögðu mér lífsreglurnar. Næstu 4 sumrin á eftir Netagerðinni slýsaðist ég út í Hornstrandabransan með Henry og Gauja. Frábær tími. Skemmtilegri menn er vart hægt að finna og ekki bætti úr skák þegar Sölvi fór að hornstrandast líka.

Þetta er án nokkurs vafa skemmtilegasta vinna sem ég hef kynnst.

Eftir Hornstrandirnar tóku við 2 vikur á Vesturferðum og 2 vikur sem afleysingaleikfimikennari og ég hef einnig gerst svo frægur að kenna kristinfræði.

Svo sótti ég um í BT eina andvökunóttina. Og viti menn, ég var ráðinn. Og núna, 2 árum seinna orðinn verslunarstjóri og kominn með eigin nafnspjald.

Ég bý einn í kjallaranum hjá Ömmu og Afa, með 1 kött og 2 naggrísi.

Ég get ekki annað en verið ánægður með þessi 23 ár og hlakka mikið til næstu 23 ára.

Hvar verður Benni þegar hann er 46 ára?

Vonandi að syngja við góðar undirtektir í Scala óperunni

kv, Benni